W ramach Legnickiego Festiwalu SREBRO po raz pierwszy jest prezentowana prywatna kolekcja biżuterii prof. Ireny Huml. Na wystawie znajduje się blisko 300 obiektów powstałych w spółdzielniach rzemieślniczych oraz pracowniach artystów-projektantów na przestrzeni ostatniego półwiecza.

Wystawa „Polska biżuteria 2. połowy XX wieku z kolekcji prof. Ireny Huml” zgromadziła powojenną biżuterię spółdzielni rzemieślniczych: RYT, ORNO, IMAGO ARTIS, oraz działających w tamtym okresie artystów-projektantów, m.in. J. J. Zaremskich, J. Fajngolda, M. Celmińskiego, H. Grunwalda. Jest to przede wszystkim tzw. biżuteria filigranowa, bardzo charakterystyczna dla tamtego okresu. Kolekcjonerka zaczęła ją skupować w latach 80., a kryterium doboru stał się charakterystyczny styl ozdób wytwarzanych w spółdzielniach rzemieślniczych. Jak sama przyznaje, decydując się na pokazanie swoich zbiorów, chciała zwrócić wagę na inny aspekt biżuterii poza autorską.

Ta ostatnia również zaistniała na wystawie: w kolekcji prof. Huml znajdują się także prace współcześnie tworzących projektantów i artystów plastyków, m.in. drugiego pokolenia Zaremskich: Tomasza, £ukasza i Marcina, Zofii i Witolda Kozubskich, Marka Nowaczyka, Jacka Byczewskiego, Andrzeja Bossa oraz Wojciecha Rygało.

Muzeum Miedzi w Legnicy
12.05 – 12.06.2011
„Powstanie i kształt obecnej kolekcji jest jak zwykle splotem wielu impulsów i sytuacji zarówno o sferze emocjonalnej, jak i materialnej, które zaważyły na jej charakterze i wyrazie plastycznym. Znaczenie, jakie można zaś przypisać tej ekspozycji, niezależnie od często niejednoznacznej ogólnej oceny poziomu artystycznego i technicznego obiektów, polega na koncepcji ukazania rzeczywistego, a nie wykreowanego przez artystów i krytyków obrazu powojennej biżuterii ze srebra. Taką w istocie nosiły Polki przez kilka dziesięcioleci – począwszy od końca lat 40. XX w., do początku nowego tysiąclecia.

Zestawienie prac wykonanych przez indywidualnych twórców z przedmiotami pochodzącymi z ‘cepeliowskich’ spółdzielni, prywatnych warsztatów rzemieślniczych, wreszcie z produkcji przemysłowych państwowej wytwórni, jest pierwszą próbą wszechstronnego ujęcia tego zjawiska w panoramicznej perspektywie lat w mikro skali.

Być może próba ta pozwoli rozszerzyć horyzonty badawcze nie tylko w kontekście sztuki i rzemiosła, ale także zwróci uwagę na pomijane dotychczas aspekty wartości w wymiarze społeczno-kulturowym, co pozwoliłoby zdefiniować istotę fenomenu odrębności stylu polskiej biżuterii drugiej poł. XX w. Jeżeli cel ten choć w części uda się osiągnąć, wystawa spełni swoją rolę”.

prof. Irena Huml, ze wstępu do katalogu wystawy.